این مجموعه به بناهای فراموش‌شده‌ای می‌پردازد که در گذر زمان، بخشی از آن‌ها بر اثر فرسودگی و بخشی دیگر در نتیجه بی‌توجهی از میان رفته است. این آثار تلاشی برای ثبت چیزی هستند که هنوز باقی مانده؛ ردپایی از بناها، خاطرات و گذشته‌ای که به‌تدریج محو می‌شوند. استفاده از طلق شفاف، مرزی میان حضور و ناپدیدشدن ایجاد می‌کند؛ گویی بناها در لحظه‌ای میان بودن و نبودن قرار گرفته‌اند.
This series focuses on forgotten buildings that are gradually disappearing, partly through the passage of time and partly as a result of neglect. The works attempt to preserve what remains: traces of buildings, memories, and a past that is slowly fading away. The use of transparent acetate creates a space between presence and disappearance, placing these buildings in a moment between being and no longer being.